من که جدم علی به وقت نماز داد انگشتری به اهل نیاز

آمدی بابا، ببین مشتاق دیدارم هنوز

گفتم به خود یا که خبر از ما نداری

دست از سرم بردار من بابا ندارم

بزن مرا که یتیم، بهانه لازم نیست

وقتی سر تو بر روی یک نیزه جا گرفت شلاق سراغ من و عمه را گرفت

شبیه مادرِ در پشتِ در زدن مرا

دوباره قافله رفت و رقیه جا مانده!

اینجا بهانه ها خودشان جور می شوند

خوش اومدی باپای سر،به خونه ی خرابم